Po półtorej godzinie (gdzie mój towarzysz wciąż był w połowie piwa 0,33). Powiedziałem, że muszę wracać do domu. Miejmy nadzieję, że spotkanie to było ostatnim, a domofon zamilknie na wieki. Życzcie nam powodzenia!

W środowy wieczór udaliśmy się na piknik do Cytadeli, przygotowaliśmy królewską strawę, zaopatrzyliśmy w Don Szymona, zasiedliśmy. Moja towarzyszka, Katarzyną zwana, udała się do toalety. Siedziałem tak czekając na nią i zagryzając bułkę, kiedy podbiegł do mnie pies, a wraz z nim dwie niewiasty, proszące o ogień. Kurtuazja nakazała mi zaproponować im zasadzenie dupy na moim ręczniku. Co też prędko zrobiły. Nasłuchaliśmy się historii o ich babci, o narkotykach, o ich chłopakach z Ameryki Południowej, o pół cyganie złodzieju itd. Nic ciekawego. Sami zaś udzieliliśmy odpowiedzi na ich liczne pytania. Powiedzieliśmy, że jesteśmy z wyspy Kefir, na południowym Pacyfiku. Zaprzeczyliśmy jakobyśmy uprawiali surfing, w końcu tylko nurkujemy. Opowiedzieliśmy o tym jak wspaniała jest Europa i jakie to szczęście móc tu być. Poużalaliśmy się nad sobą, że musimy wracać do swojego kraju (holenderskiej kolonii z urzędowym angielskim i lokalnym dialektem, który brzmi tak dziwnie, że zdaje się być językiem polskim). Odpowiedzieliśmy, że w naszym kraju nie ma kryzysu, bo to raj podatkowy -el paraiso fiscal -ludzie są bardzo posh i trochę tam nie pasujemy. Kontemplowaliśmy wspólnie chmury i opowiedzieliśmy, że chmury na Kefirze, wyglądają jak statki kosmiczne i że każdy wieczór spędzamy na plaży obserwując sunset. W okolicach 23 rozstaliśmy się, bo nastolatki musiały wracać na kolację do domu. Takież to były rozmowy Kefirian z tutejszą ludnością. Pozdrawiam.

Wciąż szukamy swojego miejsca w mieście P. Zdecydowanie nie jest nim zwykły klub, bar homofriendly, ani bar dredziarzy. Wczoraj udaliśmy się konkwistować kolejne miejsce, padło na metal bar, HARD CAVE. Czarne ciężkie drzwi i nietoperz wymalowany na szyldzie zawsze napawały mnie niepokojem. Okazało się jednak, że jest całkiem przyjemnie! Dobra muzyka, przyjemni ludzi, którzy gdy mówisz, że jesteś z Polski, zaczynają rozmawiać z tobą po niemiecku. Na naszej liście ulubionych miejsc, lokal ten zdobywa wysoką trzecią pozycję. Następnie udaliśmy się do osiedlowej spelunki, czyli małej dyskoteki dla ludzi z Afryki. Kiedy byłem tam ostatnim razem, byłem jedyną białą osobą (poza dwiema znajomymi). Wczoraj było trochę inaczej, większa różnorodność. Zagaiła do nas pewna miła 50 letnia chlorzyca i zapytałą się skąd jesteśmy. Odpowiedzieliśmy, że z Malarek, małej, malowniczej wyspy na Pacyfiku. Zapytała, czy jesteśmy pielgrzymami do Santiago de Compostela, potwierdziliśmy -kobieta uciekła. Lokal zyskuje niską 10 pozycję. Bar Garaże opanowany przez bandy dredziarzy zyskuje dobrą drugą notę. Homofriendly Nicola wzbudza mieszane uczucia, niby nie znosimy tego miejsca, a jakoś byliśmy tam trzy razy. Przebywanie w tym miejscu znacząco utrudniają: próby macanek, obleśny wygłodniały wzork osób tam przebywających, niemal niezmienny tłok oraz kobieta w perłach (dziewczyna z perłą), która napawa Katarzynę przerażeniem. Nicola pozostanie zatem NIEOCENIONA.

Posłałem moją polską koleżankę do szkół. Niech się uczy! -pomyślałem. Kurs jaki obrała jest dość intensywny, niemal każdego dnia ma zajęcia. Wraca z nich potem i opowiada mnie stojącemu przy garach anegdotki z lekcji. Jest tak jak podejrzewałem, młoda intelektualistka-chlorzyca czuje się trochę zagubiona w szkole dla imigrantów. Opowiada ze zgrozą o dialogach, które mają przeprowadzić.

-Lubisz tortille? –pyta, 50letniego chlora.

Myśli 5 minut, lubię...lubię....lubię...-Lubię wódkę!!

-Ale chodzi o jedzenie, masz powiedzieć co lubisz jeść. Lubisz tortille?

- lubię...lubię....lubię...Lubię wódkę!!

-Lubisz coca colę?

-Lubię coca colę...z wódką!

Koleżanki ze szkolnej ławki to w większości Bułgarki. „ No wyobraź sobie takie blachary. Upał 30 stopni, a ta w 15 cm szpilkach i spodniach pizdościskach. Panie! Albo jedna babka, locha gorsza ode mnie, twarz starej chlorzycy, zęby alkoholika, opuchnięte oczy, szara skóra, jednym zdaniem zniszczona wódką! I wiesz co ona mówi? Nie lubi piwa, nie lubi wódki, nie lubi wina. Pytam zatem to na czym ty jedziesz dziewczyno? Na płynie do chłodnic?! Mówię Ci taka locha, to nawet ja w moim najgorszym dniu wyglądam przy niej jak Kleopatra.

Powitałem kolejny piękny dzień oraz całą dzielnicę arią Nessun dorma puszczoną na balkonie, na porannym papierosie. W końcu nasze twarze pokrył wakacyjny brąz, czy też winna czerwień -trudno stwierdzić jednoznacznie, czy jest to efekt hektolitrów sangrii, czy godzin spędzonych na słońcu. Mury miasta drżą w posadach, podobnie zresztą jak nasze dłonie, a mury runą, runą, runą..., w końcu dojdzie do powtórki z Jerycha, ktoś w tej kompetycji musi przegrać, ktoś musi zginąć. Albo nasza dwójka, albo ludność miasta P.  Jest tu za mało miejsca dla nas wszystkich. Ciężko pracujemy na ludzką nienawiść, śpiewamy na ulicach, tańczymy poloneza, nie przestajemy rozmawiać. Po tym jakże mało składnym wstępie czas przejść do opisu wypadków dni minionych. A za prawdy powiadam, jest o czym mówić. W sumie nie wiem, gdzie zacząć, życie przybrało konwencję filmu, filmu o młodych, beztroskich ludziach.

W niedzielę zasiedliśmy do filmu, chcieliśmy w końcu odpocząć, zapłakać nad losem -jeśli nie własnym -to bohaterki. Wybraliśmy Tańcząc w ciemnościach. Niestety los samotnej, niewidomej matki nas nie wzruszył, nie mógł wzruszyć drugi raz. Ze sceptycyzmem patrzyliśmy na ekran, przy okazji zagryzając sangrię kabanosem i oliwkami. W końcu zatrzymaliśmy projekcję, odśpiewaliśmy  jakąś pieśń i stwierdziliśmy, że idziemy na dwór. Przy okazji zaopatrzyliśmy się w trzy litry wina, wpadaliśmy po koleżankę, coby wyszła na trzepak. Usiedliśmy z winem na głównym placu miasta, rozmawialiśmy. Dnia następnego otworzyłem powiekę, zwróciłem się do wtulonej we mnie niewiasty i rzekłem w języku naszych przodków: „Katarzyno to niesamowite, że udało nam się wyjść z tego hotelu i wrócić do naszego mieszkania, niesamowite.” Niewiasta odpowiedziała coś po francusku. WTF?! Zatem małe sprostowanie: niewiastą nie była Katarzyna(ta leżała na drugim łóżku), nasz pokój nie był naszym pokojem, tylko hotelem. Poszedłem do łazienki na poranną urynację, jakież było moje zaskoczenie, gdy w łazience odkryłem kolejnego Francuza. W sumie było ich tam pięć sztuk, dwie białogłowy i trzech kawalerów. Imion nie pomnę, jak i większej części wieczoru. Uspokajam jednak, że zachowywaliśmy się przyzwoicie, nawet się nie całowaliśmy. Chwyciliśmy red bulla i dwa papierosy, pożegnaliśmy się, powiedzieliśmy, że mamy telefony to się zdzwonimy i wyszliśmy z hotelu. Jak się okazało żadnego kontaktu do nich nie mieliśmy. Jedynie o godzinie 2 nad ranem dzwoniłem na jakiś nieznany mi numer. Spróbowałem się połączyć. El numero que has elegido no existe. No kurwa existe! Jedyny trop w sprawie francuskiej został stracony. Wróćmy jednak do drogi. Okolica nieznana, ulica zalana słońcem, a my zalani -ot tak, generalnie. Zapytałem  mijanego staruszka, gdzie jest Pampeluna. „ 3 km stąd, hahaha” -wybuchnął śmiechem. My również, bo w końcu przygoda, c'nie? Doszliśmy w końcu do miasta, poszliśmy na śniadanie -piwo i tortilla. Następnie zaopatrzeni w dwa małe piwka usiedliśmy na trawniku w okolicach murów obronnych miasta, rozebraliśmy się do majtek i poszliśmy spać. Słońce spalało ciała, a alkohol trzewia. Po tej jakże hiszpańskiej sjeście udaliśmy się nad rzekę, by zażyć kąpieli wodnych. Niestety woda była zimna jak Bałtyk w maju. O jakiejś 16 byliśmy już mniej więcej zdolni do konstruktywnej rozmowy. Niestety na temat minionego wieczoru nie mogliśmy sobie zbyt wiele powiedzieć, nasze wspomnienia się nie uzupełniały. Niby rozmawialiśmy kupę czasu z naszymi nowymi przyjaciółmi, ale o czym i co ważniejsze, jak? W jakim języku? Oni nie mówili po angielsku, ani hiszpańsku, my zaś nie znamy francuskiego. Jakoś to musiało wychodzić, jeszcze popołudniu, w pracy, mówiłem do swojej dziatwy: Łi, łi, bążurr. Jak poznaliśmy naszych przyjaciół nie mam pojęcia. Gdzieś tam świtają w głowie wyśpiewywane przez nas piosenki Dalidy, Szanse lajze, Alizee, Kate Ryan. Gdzieś tam pojawiają się słowa o morzu alkoholu ukrywanym w hotelowych szafach, które otworzyły swoje podwoje przez dwójką zbłądzonych pielgrzymów. Czemu zaproszono nas do hotelu? Czemu poszliśmy? Czemu nie przedyskutowaliśmy tego? Nie wiem i chyba już nigdy się tego nie dowiem. Po wieczorze nie pozostał żaden ślad, żaden numer telefonu, żadne ukąszenie nieznajomej kochanki, ledwie powiew jej perfum, które równie dobrze mogłyby być moimi perfumami. W sumie zaczynamy wątpić, czy ci ludzie istnieli na prawdę. Może zwerbował nas 60 letni obleśny zboczeniec, potraktował pigułą i cała historia wyglądała inaczej? Tego już nie wiemy, pozostaje mieć jednak nadzieję, że rzeczywiście to była grupa młodych, miłych, interesujących i ładnych ludzi z Francji.

O ile Boże Narodzenie na obczyźnie miało jakieś znamiona święta, o tyle Wielki Tydzień mija mi zupełnie normalnie, jedyne co wskazuje, że jest to czas wyjątkowy to powszechnie zamknięte sklepy. Na szczęście puby są otwarte. Pogoda wczoraj była iście barowa, wykorzystaliśmy to i wybraliśmy się na piwko i przekąskę. O 19 wyszliśmy z baru, by udać się na drogę krzyżową -w Hiszpanii dość ciekawą i malowniczą. Idę tak swoim niespiesznym krokiem Juli B. nagle go zobaczyłem -zorkę z Hollywoodu. No może nie całkiem z Hollywoodu. Bliższe jego stopom są pewnie wybiegi Mediolanu, Niujorku y Paryżewa, niż hollowodzka aleja gwiazd. AKOGO? Rzekła by Błaszczyk. Otóż kochani rozchodzi mi się o Janka Kortajarene, hiszpańskiego modela. Człowieka, którego twarz z chęcią bym kupił i założył na tego swojego wschodnioeuropejskiego pokerfejsa. Człowieka, którego adoptowałbym na starszego brata, żeby wszystkie znajome się w nim kochały, a część tego splendoru i piękna spływała na mnie. Tak, jestem małostkowy, chciałbym go mieć za kolegę, żeby zawstydzał te wszystkie pannice, żeby zawstydzał je swoją urodą, a ja bym sobie tak kroczył z nim krok w krok (tzn. on by kroczył swoim normalnym krokiem, ja bym podbiegał, bo w końcu on jest wyższy i jego kroki są większe). Więc tak to by było. Jeszcze w Polsce całkiem śmiało sobie poczynałem, myślałem, że go spotkam, poproszę o wzięcie udziału w zajęciach na temat ekologi z naszymi pociechami. (Nie żeby ekologia mnie interesowała, szukałem pretekstu do zostania najlepszymi kumplami na świecie). Wszystko miałem obmyślone. Oczywiście wątpiłem, że kiedykolwiek spotkam tę zorkę. Byłem w Bilbao (jego rodzinnym mieście). Wróciłem trochę rozczarowany, że nie wpadliśmy na siebie w tym 300 tysięcznym mieście. A tutaj nagle, w swojej mieścinie, zmierzając na procesję, idziemy fejs to pokerfejs. Rzecz jasna nie zapytałem o ekologię, nie wyjąłem aparatu i nie pstrykałem zdjęć, nawet wstyd mi było nań patrzeć, spuściłem głowę, wlepiłem wzrok w chodnik, by za 2 minuty tłumaczyć swoim towarzyszkom, kogo właśnie minęliśmy. Stracona szansa, mea culpa. Trudno. Przeboleć nie mogię, ale cza żyć. Poszliśmy na tę procesje, by po półtoragodzinnym oglądaniu misterium rozpocząć baring. O jakieś 1 z kawałkiem, byliśmy już zasiedzeni w Garażach -taki tam bar z miejscem do przytupu. Wychodzę sobie na papierosa przed lokal i niemal wpadam na Matkę Bosko. Spowita w żałobny płaszcz, leje łzy nad ukrzyżowanym synem. Za nią kroczy policja i kilkoro znudzonych urzędasów (najwidoczniej przymuszonych do procesji). W Polsce w podobnej sytuacji, o podobnej godzinie, stwierdziłbym, że chyba wychyliłem o jedno piwo za dużo i czas iść do domu -skoro pojawia się już halucynka. Nie było to jednak możliwe w Hiszpie, nie z tym ich piwem 0,33. Tak też paliłem tego peta, procesja szła, stojący obok antyklerykałowie wykrzykiwali, że nie takie dziewice znali i nie jedna już tutaj była. No i to był Wielki Piątek, teraz szybki powrót do teraźniejszości i zupełnie nieświątecznej atmosfery tych świąt. Co należałoby powiedzieć? Chyba najadekwatniejsze byłoby: Chwilo, jesteś piękna, trwaj wiecznie! -raz na kilka lat można odrzucić świętowanie i zrobić sobie taki wyzuty z tradycji rok.

Należała do domeny eukariontów, królestwa zwierząt, typu stawonogów, podtypu tchawkodysznych, gromady owadów, rządu błonkoskrzydłych, podrządu trzonówek, nadrodziny pszczół, rodziny pszczołowatych, plemienia trzmieli, rodzaju trzmieli. Zostawiła mi ją w inwentarzu właścicielka mieszkania. Przez długi czas nie wiedziałem o istnieniu Żanety Bee, w końcu jednak przyszły te cieplejsze dni jak to śpiewał M.Grechuta, słupek rtęci skoczył do 20 stopni (a należy wiedzieć, że trzmiele żerują już przy temperaturze 10 °C.) i Żana wyszła z ukrycia. Kiedyś zobaczyłem Żanetę Bee, która kopulowała sobie z jakimś typem na balkonie, kilka minut wcześniej zapewne wysuwała język w kierunku kwiatostanu żurawki, a teraz? Co robiła z tym językiem? Wolałem nie wiedzieć. Próbowałem utłuc tych dwoje, cholerni Romeo i Julia z parapetu w Roczy. Ostatecznie uciekli. Któregoś dnia przydybałem inną parkę i wysłałem ich na tamten świat. Wtedy wydawało mi się jeszcze, że to przypadkowa wizyta, że zbłądzili, że wcale tu nie mieszkają. Otóż mieszkali, mieli gniazdo nad moim oknem -od zewnątrz. Wlatywali tam sobie, zostawiali pyłki, śmiecąc przy okazji na całym parapecie.

Wjazd na chatę.

Wjazd na chatę odbył się w środę o 7 rano, poranek wciąż spowity w ciemnościach. Jak przekonywał mnie pan z oddziału insektobójczego, rano wszystko odbywa się łatwiej, bo trzmiele nie są tak agresywne. Należy jednak napisać coś o samej chacie.

Wikipedia: Gniazdo trzmieli składa się z części zewnętrznej – zbudowanej z suchej trawy, mchu i tym podobnych budulców, często wzmacnianych woskiem, oraz części wewnętrznej gdzie samica matka buduje woskowy garnuszek, do którego znosi nektar z kwiatów. Następnie buduje z wosku pierwszą komórkę kolebkę, gdzie składa jaja, które ogrzewa ciepłem własnego ciała.

Młode i ich eksterminacja.

Pan z oddziału insektobójczego pracował w pocie czoła, ja tymczasem siedziałem w kuchni, popijałem herbatę, jadłem serek i rozmyślałem. Rozmyślałem o eksterminacji tych małych stworzonek. Tak, było mi wstyd, było mi źle. Czułem się jak hamerykański decydent, który oznajmia, że wypowiada wojnę jakiemuś arabskiemu krajowi. I powinno być mi wstyd, insektobójca oznajmił mi z poważną miną: „W gnieździe nie znalazłem dorosłych osobników, nie wyleciał, ani jeden. One składały tam tylko jaja.” -dodał kilka słów o charakterze gniazda i wykonanych przez siebie krokach, poinstruował jak umyć podłogę i parapet i poszedł.

Jaja, zatem dokonaliśmy zabójstwa nienarodzonych jeszcze trzmieli? Pięknie! Rzeź niewiniątek kurwa! Nowy Herod urodził się nad Wisłą i mieszka teraz w Hiszpanii! Prima! Tak mi źle, bardzo źle... To były jaja, jaja z których potem lęgną się czerwie (lęg trwa do tygodnia), A po 2 tygodniach tworzą kokony i przepoczwarzają się. Rozwój od jaja do owada doskonałego trwa od 28 do 36 dni. Prima! I ja stałem się przyczyną tego, że te biedne jaja, nigdy nie przejdą procesu zmiany w czerwie, by móc się potem przepoczwarzyć. Nigdy nie będą już doskonałe, nikt nie dał im tych przeklętych 28 dni. Nikt nie powiedział, że mogą spakować swoje rzeczy i iść, nie było żadnego przepraszam, żadnej eksplikacji. Nic, brutalne, wtargnięcie do gniazda z kijem od szczoty.

Zapytacie zatem, po co to wszystko, po co cała ta heca, po co wjazd na chatę i ekstermixa?

„Trzmiele prawie nigdy nie atakują ludzi. Są bardzo łagodne. Najczęściej przy spotkaniu z człowiekiem uciekają. Przyduszone mogą lekko użądlić. Nie pozostawiają żądeł w skórze, dlatego ilość przekazanego jadu jest mała. Użądlenie jest jednak niezwykle bolesne, zwłaszcza w przypadku nadepnięcia. Bardzo groźny jest przysiad na trzmielu, opuchlizna utrzymuje się przez kilka dni, często promieniuje po samą szyję”.

Posprzątałem ten cały pierdolnik utworzony po usunięciu gniazda, doprowadziłem pokój do porządku i poszedłem spać. Jak wiemy, podczas eksterminacji młodych, Żanety Bee nie było w domu. Wróciła w południe, tak jak to była zwykła robić każdego dnia, pewnie już zapyliła niedostępną dla pszczół lucernę i naparstnicę -pozwala jej na to odpowiednia budowa aparatu gębowego. Skonfundowana szukała swoich młodych, szukała swojego domu. Wleciała nawet do pokoju, rozglądała się. Nie dawała za wygraną, zabawiła u mnie trochę zbyt długo, potraktowałem ją lakierem do włosów swojej padrugi. Poleciała. Nie wiem gdzie jest teraz Żaneta Bee, może jeszcze wróci. Może to nie koniec, może za rok, powiedzmy tak, za osiem lat, nowe gniazdo i mały fiat? Nie wiem. Powodzenia Żaneto Bee, mam nadzieję, że znajdziesz lepszych ludzi, którzy cię zaakceptują i pozwolą żyć godnie. Adios! -moje pierwsze pożegnanie w Hiszpanii.